لیزر ترانس کرانیاللیزردرمانی کم توان

اثر لیزر ترانس کرانیال بر مدل تجربی افسردگی

بررسی اثر تحریک نوری لیزرهای کم توان‎ (LLLT) ‎فراجمجمه ای بر ‏عملکرد رفتاری در مدل تجربی افسردگی رت و مقایسه آن با اثر ‏داروی سیتالوپرام

چکیده‎:‎مقدمه: افسردگی یک اختلال شایع روانی است که میزان شیوع آن در جمعیت ‏بزرگسال جهان 16% می باشد. در سالهای اخیر، لیزردرمانی کم توان فراجمجمه ای ‏مورد توجه ویژه ای به عنوان یک روش غیردارویی برای درمان افسردگی قرار گرفته ‏است. این مطالعه به منظور مقایسه اثرات لیزردرمانی کم توان فراجمجمه ای توسط ‏نور قرمز و مادون قرمز در پالس‎ Hz ‎‏10‏‎ ‎با داروی سیتالوپرام در مدل افسردگی ‏استرس مزمن خفیف رت طراحی شد‎. ‎مواد و روش کار: 50 سر رت نر با میانگین وزنی 180-200 گرم در پنج گروه ‏کنترل، افسرده، افسرده+لیزر قرمز، افسرده لیزر مادون قرمز و افسرده+سیتالوپرام ‏تقسيم شدند. تمام حیوانات به جز کنترل، تحت القای استرس مزمن خفیف به ‏مدت 4 هفته قرار گرفتند. دوگروه درمانی با لیزر، 12 جلسه از نور قرمز (‏nm‏630) ‏و مادون قرمز‎ ‎‏(‏nm‏810) را در طی 3 هفته دریافت کردند. گروه درمان با دارو نیز به ‏مدت 21 روز ‏mg/kg‏ 10‏‎ ‎سیتالوپرام (صفاقی) دریافت کرد‎.‎نتایج: نتایج حاصل از تست شنای اجباری نشان داد که لیزر مادون قرمز مشابه با ‏سیتالوپرام باعث کاهش زمان بی حرکتی و افزایش زمان شنای حیوانات نسبت به ‏گروه افسرده می شود. رفتارهای شبه اضطرابی در هر سه گروه درمانی کاهش بی ‏معنی را در تست ماز مرتفع بعلاوه ای شکل نشان داد. القای استرس به طور معنی ‏داری کورتیزول را افزایش و درمان با لیزر قرمز و سیتالوپرام باعث کاهش آن شد. ‏همچنین لیزر درمانی (هر دو طول موج) و سیتالوپرام باعث کاهش معنی داری در ‏قند خون حیوانات شد‎. ‎نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد لیزر درمانی فراجمجمه ای توسط نور مادون ‏قرمز‎ Hz ‎‏10، مشابه با سیتالوپرام و موثرتر از نور قرمز باعث بهبود رفتارهای شبه ‏افسردگی شد. این یافته ها نشان می دهند که لیزر درمانی با نور مادون قرمز می ‏تواند به عنوان روش جایگزین دارودرمانی در درمان افسردگی مورد توجه قرار گیرد‎.‎

برچسب ها
نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن
رفتن به نوار ابزار